جنگ کره (۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳) تنها شهرها را ویران نکرد؛ حافظه تاریخی یک ملت را نیز نشانه رفت. کاخهای سلطنتی آسیب دیدند، معابد بودایی سوختند، هزاران اثر فرهنگی نابود شد و بسیاری از نمادهای تاریخی این سرزمین کهن به تلی از آوار تبدیل شدند.
در پایان جنگ، کره جنوبی یکی از فقیرترین کشورهای جهان بود؛ نه تنها زیرساختهای اقتصادی خود را از دست داده بود، بلکه بخش مهمی از هویت تاریخی و فرهنگیاش نیز زخمی شده بود.
اما هفتاد سال بعد، کره جنوبی نه تنها توانسته بخش قابل توجهی از این آثار را احیا کند، بلکه به یکی از پیشگامان جهان در حوزه حفاظت و بازآفرینی میراث فرهنگی تبدیل شده است.
پنج درس از تجربه کره جنوبی که میتواند برای هر کشوری که روزی با جنگ، بحران یا تخریب روبهرو شده، الهامبخش باشد.
1 قبل از بازسازی، حافظه را نجات دهید
کره جنوبی خیلی زود دریافت که خطر اصلی پس از جنگ فقط تخریب ساختمانها نیست؛ فراموش شدن تاریخ است. اگر روزی بنایی از میان برود اما نقشهها، تصاویر، اسناد و اطلاعات آن باقی بماند، امکان احیای دوباره آن وجود دارد.
از دهه ۱۹۹۰ پروژه ملی مستندسازی دیجیتال آثار تاریخی آغاز شد. متخصصان با استفاده از اسکنرهای لیزری، پهپادها و فناوری فتوگرامتری، هزاران بنای تاریخی را به صورت سهبعدی ثبت کردند.
این اقدام فقط برای حفاظت از آثار نبود؛ بلکه به نوعی بیمه ملی برای حافظه تاریخی تبدیل شد.
2 قبل از مرمت، بنا را معاینه کنید
هر بنای تاریخی پیش از مرمت باید بهدقت شناخته شود. بسیاری از اشتباهات پس از جنگ به این دلیل رخ داد که اطلاعات دقیقی از وضعیت سازهها، مصالح و آسیبهای پنهان وجود نداشت.
برای حل این مشکل، کره جنوبی به سمت فناوری HBIM یا «مدلسازی اطلاعات ساختمانهای تاریخی» حرکت کرد. اگر اسکن سهبعدی را بتوان عکسبرداری از یک بنا دانست، HBIM در واقع پرونده پزشکی کامل آن بناست.
در این فناوری، علاوه بر شکل ظاهری ساختمان، اطلاعات مربوط به نوع مصالح، سن اجزا، میزان فرسودگی، تاریخچه تعمیرات، وضعیت ستونها و تیرها، رطوبت، ترکها و حتی دادههای محیطی در یک مدل دیجیتال ثبت میشود. لذا کارشناسان میتوانند پیش از شروع مرمت، تمام بخشهای بنا را در محیط مجازی بررسی کنند.
3 زخمهای تاریخ را به نسل جدید نشان دهید …
