تجلیل و تشییع رسمی جنازۀ "قصاب بوسنی" در بلگراد با حضور هزاران نفر در این مراسم بار دیگر این پرسش را درانداخته که چگونه ممکن است که نزد برخی «شر» در هیأت «خیر» جلوه کند و اگر کشتن هشت هزار نفر در «سربرینتسا» جنایت و نسلکُشی نبوده پس چه نامی بر آن میتوان نهاد؟
چگونه است که مسلمانان باید در فلسطین و هزاران فرسنگ دورتر و طی دههها تاوان کشتار یهودیان به دست هیتلر (حسب ادعای خودشان) را بپردازند ولی اگر همین مسلمانان در دل اروپا سلاخی شوند ولو در جایی محکوم و محبوس بوده باشد اما در سرزمین خود او تجلیل میکنند؟
البته از حق نباید گذشت که ابتکار و اقدام دیوان سازوکار دادگاههای بینالمللی جنایی در لاهه در محکومیت «راتکو ملادیچ» -رهبر سابق نظامیان صربِ بوسنی- به خاطر کشتار مردم سربرنیتسا در سالهای 71 تا 74 خورشیدی -1992 تا 1995- و پس از آن دخالت آمریکای دوران کلینتون در پایان بخشیدن به این وحشیگری ستودنی است ولی استقبال از جنازۀ او در خاستگاه او نشان میدهد اروپا همچنان مستعد خشونت است و نتوانستهاند ارزشهای دموکراتیک را بر سراسر آن حکمفرما کنند. …
