به گزارش اقتصادنیوز، در دهه ۱۹۵۰ میلادی، زمانی که دولت ملیگرای چین (جبهه ملی موسوم به کومینتانگ) پس از شکست در جنگ داخلی -در مقابل کمونیستها- به جزیره تایوان عقبنشینی کرد، کمتر کسی تصور میکرد این سرزمین کوهستانی و کموسعت بدون داشتن منابع طبیعی چندانی، به یکی از پیشرفتهترین اقتصادهای جهان تبدیل شود.
در آن دوران، درآمد ناخالص داخلی به ازای هر نفر در تایوان حدود ۱۹۶ دلار بود که رقمی بسیار پایین و حتی کمتر از برخی کشورهای بسیار فقیر آن زمان به شمار میرفت. اقتصاد جزیره کاملاً متکی بر کشاورزی، بهویژه کشت برنج و نیشکر بود و بخش عمدهای از مردم در فقر به سر میبردند. اما طی چند دهه، تایوان از یک جامعه سنتی کشاورزی به یکی از «چهار ببر اقتصادی آسیا» و سپس به قلب تپنده فناوری جهان تبدیل شد. خبر مرتبط آمریکا، اروپا یا چین؛ کدام مدل برای اقتصاد ایران درس بیشتری دارد؟ | سه تجربه و یک پرسش اساسی؛ ثروت را چه کسی میسازد؟ …
