به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد، دکتر ولی کالِجی نویسنده و پژوهشگر مطالعات روسیه، آسیای مرکزی و قفقاز در یادداشتی نوشت: ایران در ژوئن ۲۰۰۵/ تیر ۱۳۸۴ به عضویت ناظر سازمان همکاری شانگهای پذیرفته شد و پس از ۱۶ سال انتظار در اجلاس سران این سازمان در دوشنبه تاجیکستان در سپتامبر ۲۰۲۱/ شهریور ۱۴۰۰ به عضویت اصلی و دارای حق رای در سازمان همکاری شانگهای درآمد که نخستین تجربه ایران در الحاق به یک پیمان دفاعی- امنیتی چهار دهه پس از خروج ایران از پیمان دفاعی سِنتو بین ایران، ترکیه و پاکستان در مارس ۱۹۷۹ میلادی/ اسفند ۱۳۵۷ بود.
حضور قدرت هایی مانند روسیه و چین در این سازمان به عنوان منتقد جهان غرب و جهان تک قطبی به محوریت ایالات متحده آمریکا، اتخاذ سیاست نگاه به شرق در سیاست خارجی ایران، تشدید تنش در روابط ایران با جهان غرب در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد، ارجاع پرونده هسته ای ایرات به شورای امنیت و تصویب قطعنامه های تحریمی علیه کشورمان در فاصله سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳ موجب شد که برداشت ها و انتظارات نادرست و غیر واقع بینانه ای از این سازمان منطقه ای نوظهور در بخشی از سطوح اجرایی و تصمیم گیری، مراکز علمی و دانشگاهی و نیز رسانه ای- تحلیلی کشورمان شکل بگیرد و تعابیری مانند «اتحاد شرقی ضدهژمونیک»، «ناتوی شرق» یا «ورشوی جدید» در رابطه با سازمان همکاری شانگهای وارد ادبیات سیاسی کشورمان شود. …
