ایران از نظر تنوع زمینشناسی و مواد معدنی، ظرفیت قابلتوجهی دارد؛ اما داشتن ذخایر فراوان، بهتنهایی به معنای برخورداری از یک بخش معدنی قدرتمند نیست. آنچه اهمیت دارد، توانایی تبدیل یک کانسارِ شکلگرفته در فرآیندهای زمینشناختی به یک پروژه اقتصادی، سپس تبدیل محصول معدن به ارزش افزوده و در نهایت قرارگرفتن آن در زنجیره رقابت جهانی است. به بیان دیگر، ذخیره زمینشناسی هنوز معدن نیست؛ همانگونه که معدن نیز بدون زنجیره ارزش، الزاما ثروت پایدار ایجاد نمیکند. در سالهای اخیر، بخش قابلتوجهی از بحثهای مربوط به معدن ایران حول مشکلاتی مانند کمبود سرمایه، ضعف اکتشاف، فرسودگی ماشینآلات، محدودیت انرژی، مسائل محیطزیستی و پیچیدگیهای اداری شکل گرفته است. این مسائل واقعیاند؛ اما اگر آنها را جدا از یکدیگر ببینیم، تصویر کاملی از مساله معدن به دست نمیآید. مساله بنیادیتر، فاصله میان ظرفیت زمینشناسی و قابلیت اقتصادی توسعه آن است. …
روزنامه دنیای اقتصاد / ۲ ساعت قبل
از سنگ تا ثروت
زمین، ثروتهای معدنی خود را در سطح به نمایش نمیگذارد. آنچه امروز بهعنوان یک ذخیره معدنی بر روی نقشه دیده میشود، حاصل میلیونها سال فرآیند زمینشناختی است؛ اما میان وجود ماده معدنی و وجود یک معدن اقتصادی فاصلهای مهم وجود دارد. این فاصله همان جایی است که زمینشناسی به اقتصاد، فناوری و سرمایهگذاری پیوند میخورد.

این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.










