رضایی راد با اشاره به اینکه این بزرگداشت نخستین بزرگداشت رسمی بیضایی در ایران است، گفت: تاخیر در برگزاری بزرگداشت ایشان به دلیل جنگ اخیر، نشانی از «وضعیتِ بیضایی» بودن است که حاکی از فرد بودن و یگانگی هنرمند است.
رضاییراد با اشاره به تاثیر بیضایی بر نسل نمایشنامهنویسان دهههای ۷۰ و ۸۰ ایران گفت: ما تقریبا بدون استاد سیاهمشقهای خود را نوشتیم. شخصا در پایان دهه ۶۰ نخستین کوششم برای کارگردانی تئاتر با نمایشنامه «عروسکهای» بیضایی بود. باور دارم امکان ندارد هیچ یک از ما نمایشنامهنویسان دهه های۷۰ و ۸۰ دورانی را در کنار بیضایی درنگ نکرده باشیم. ممکن است بعدها مسیر خود را در نمایشنامهنویسی پی گرفته باشیم، اما بیضایی بهعنوان کسی که هیچ کلاس و دوره آموزشی برگزار نکرد، مهمترین چهره دهه ۶۰ نمایشنامهنویسی ایران است چرا که بسیاری از نمایشنامهنویسان دهه ۷۰ از او آموختهاند. …
