۱. حداقل ۸۰درصد وقت کاری او، صرف تدریس، تحقیق، مراکز تحقیقاتی و کنفرانسهای علمی شود؛
۲. خود را در معرض دیدگاههای گوناگون قرار دهد؛
۳. تفاوت میان توجیه کردن و استدلال کردن را بداند؛
۴. تفاوت میان تبلیغ کردن و استدلال کردن را بداند؛
۵. در جریان مباحث و گفتمانهای رشته خود در سطح بینالمللی قرار داشته باشد؛
۶. حداقل روزی چهار ساعت مطالعه کند؛
۷. از مریدپروری پرهیز کند؛
۸. برای تبلیغ شخص خود، برنامهریزی نکند؛
۹. مبلغ افراد نباشد، بلکه بسط دهنده منطق و استدلال باشد؛
۱۰. دانشجو و مخاطب از نقد افکار او، احساس امنیت کامل کند؛
۱۱. روش تدریس او باعث فکر کردن بیشتر توسط دانشجویان و مخاطبان شود؛
۱۲. اگر از متون او، نقد عالمانهای شد، تشکر کند و پاسخ دهد؛
۱۳. اگر به نظریه متفاوتی رسید، بگوید قبلا اشتباه کردم و خود را اصلاح کند؛
۱۴. نظریهپرداز صرف نباشد؛ برای بهبود وضع جامعه راهحل ارائه دهد؛
۱۵. آنقدر بیخوابی و زحمت بکشد تا نسبت به نظریهپردازی خود، اطمینان پیدا کند؛
۱۶. ضمن کار علمی با منِ انضمامی خود مبارزه کند؛ …












