در ادبیات سیاسی و رسانهای، معمولاً از بخشی از جامعه با عنوان «طیف خاکستری» یاد میشود؛ تعبیری که گاه ممکن است بهاشتباه، بیتفاوتی یا فقدان تعلق را به ذهن متبادر کند. حال آنکه این طیف را میتوان صداهای میانی جامعه نامید؛ شهروندانی که نه از دایره تعلق ملی و فرهنگی بیروناند و نه لزوماً در شمار مخاطبان ثابت و همیشگی پیامهای رسمی قرار میگیرند. آنان درباره هر مسئله، متناسب با تجربه زیسته، کیفیت عملکردها، شیوه مواجهه مسئولان و میزان اقناعکنندگی روایتها داوری میکنند.
اهمیت این گروه در آن است که بخش مهمی از سرمایه اجتماعی، امید عمومی و ظرفیت شکلگیری تفاهم ملی در میان آنان قرار دارد. جلب اعتماد این طیف، بیش از آنکه به تکرار پیامهای آشنا نیازمند باشد، در گرو فهم زبان، دغدغهها و اقتضائات زندگی روزمره آنان است. در واقع، حکمرانی فرهنگی زمانی به بلوغ میرسد که تنها با مخاطبان همراه سخن نگوید، بلکه برای شنیدن و همراهکردن کسانی نیز تدبیر کند که هنوز در میانه میدان ایستادهاند. …
