بسیاری از کارشناسان معتقدند بازار میتواند از این محدوده عبور کند و نسبت P/E در سطوح بالاتر نیز صرفا به معنای ورود به محدودههای حبابی نیست؛ بهویژه اگر رشد سودآوری شرکتها، افزایش درآمدها و بهبود متغیرهای بنیادی بتواند افزایش قیمت سهام را همراهی کند.
از این منظر، P/E معادل ۸واحد را نباید بهتنهایی بهعنوان سقف ارزشگذاری بازار در نظر گرفت و برای ارزیابی مسیر بعدی بورس، باید روند سودسازی شرکتها و چشمانداز متغیرهای اثرگذار بر بازار را نیز در نظر گرفت. پس از سال ۱۳۹۹، افزایش ریسکهای اقتصادی و سیاسی موجب شد نسبت P/E بازار سهام عمدتا در محدوده ۶ تا ۸ واحد نوسان کند. بررسی رفتار این نماگر نشان میدهد که در مقاطعی که P/E به بالای ۸ واحد رسیده، بازار معمولا با افزایش حساسیت سرمایهگذاران نسبت به ارزشگذاری سهام مواجه شده است. این نسبت در بهار سالهای ۱۴۰۲ و ۱۴۰۴ و همچنین دیماه سال گذشته از سطح ۸ واحد عبور کرد. امسال نیز در پایان خردادماه، P/E بازار به محدوده ۸ واحد رسید؛ اما پس از انتشار گزارشهای سالانه و عملکرد بهار شرکتها، این نسبت تا حدودی عقبنشینی کرد. بهخصوص اینکه بورس در تیرماه وارد فاز اصلاحی شد و بخشی از رشد ابتدای سال خود را پس داد.
از سوی دیگر، سابقه معاملات بازار نشان میدهد که محدوده ۶واحدی برای P/E از اهمیت ویژهای برخوردار بوده است. بازار سهام در کف شاخص کل در آبانماه سالهای ۱۴۰۱ و ۱۴۰۳و همچنین شهریورماه ۱۴۰۴در شرایطی به محدوده P/E ۶واحد و حتی پایینتر رسید که فشار فروش و بدبینی نسبت به چشمانداز بازار در اوج خود قرار داشت. همین رفتار تاریخی نشان میدهد که بورس تهران طی سالهای اخیر در یک دامنه نسبتا مشخص ارزشگذاری، میان کف حدود ۶ واحد و سقفهای حدود ۸واحدی P/E در نوسان بوده است. رشد از کف تابستانی …
