عکس: مهدی محبیپور در چنین شرایطی، سرمایه به فعالیتهایی با بازده سریعتر و ریسک قابل پیشبینیتر متمایل میشود و منابع کمتری به سرمایهگذاری بلندمدت، فناوری و افزایش بهرهوری اختصاص مییابد. در نتیجه، بخشی از رشد تولید به جای افزایش عملکرد در واحد سطح، از گسترش سطح زیرکشت حاصل میشود؛ مسیری که با محدودیت منابع آب، پایداری محدودی دارد. از سوی دیگر، سیاستهای مداخلهای با هدف تامین امنیت غذایی و کنترل قیمت، اگر بدون توجه به هزینه واقعی تولید و شرایط بازار طراحی شوند، میتوانند سیگنالهای قیمتی و انگیزه سرمایهگذاری را تضعیف کنند. تغییرات سیاستهای قیمتی و تجاری، محدودیتهای صادراتی، دشواری تامین نهادهها و بیثباتی مقررات، ریسک دیگری را به تولیدکننده تحمیل میکند که خارج از اختیار اوست. …
روزنامه دنیای اقتصاد / ۵ ساعت قبل
مزرعه؛ تشنه سرمایه و تدبیر
کشاورزی ایران با شکافی میان ظرفیت تولید و توان توسعه مواجه است؛ شکافی که صرفا از کمبود سرمایه یا محدودیت منابع طبیعی ناشی نمیشود و باید ریشههای آن را در ترکیبی از ریسکهای اقتصادی، اقلیمی و سیاستی جستوجو کرد. ساختار خردهمالکی نیز یکی از این محدودیتهاست؛ زیرا مقیاس کوچک بهرهبرداری میتواند هزینه دسترسی به ماشینآلات، فناوری، اعتبار و بازار را افزایش دهد. با این حال، اندازه کوچک زمین بهتنهایی مانع توسعه نیست و از طریق تجمیع بهرهبرداری، قراردادهای مشترک و همکاری میان کشاورزان میتوان بخشی از مزیتهای مقیاس را بدون تغییر مالکیت ایجاد کرد. مساله مهمتر، محدود شدن افق سرمایهگذاری در محیطی است که تولیدکننده همزمان با خشکسالی، کمبود آب و تغییرات اقلیمی و نیز نوسان هزینهها و تغییر قواعد اقتصادی مواجه است.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
