نویسنده: فرشید خسروانی؛ کارشناس ارشد روابط بینالملل
دیپلماسی ایرانی: هفتم اوت ۲۰۲۶، در شهر مکه، سه رهبر منطقهای در کنار هم ایستادند تا سندی امضا کنند که بهسرعت لقب بلندپروازانهای گرفت. رجب طیب اردوغان، محمد بن سلمان و شهباز شریف، توافق دفاعی مشترک را به امضا رساندند که بر اساس آن، حمله مسلحانه به هر یک از سه کشور، حمله به هر سه تلقی میشود. تشبیه فوری با ماده پنجم ناتو اجتنابناپذیر بود و رسانههای منطقهای و بینالمللی بهسرعت این توافق را «ناتوی اسلامی» نامیدند؛ عنوانی که با وجود اغراق آشکارش، بهخوبی جاهطلبی نمادین این سند را نشان میداد.
کمی بعد، در نشستی در استانبول در ۳۱ اوت، وزرا و فرماندهان نظامی هر سه کشور گرد هم آمدند تا چارچوب یک دبیرخانه دائمی در عربستان را طراحی کنند و همکاری در حوزه فناوری دفاعی را نهادینه کنند. اردوغان، در حاشیه نشست سازمان همکاری شانگهای در قرقیزستان، از مفهوم «بازدارندگی جمعی» سخن گفت؛ عبارتی که گویی میخواست شکوتردیدهای اولیه درباره عمق این تعهد را کنار بزند. …
