نویسنده: مرتضی بنانژاد، کارشناس ارشد مطالعات آمریکا
دیپلماسی ایرانی: رفتار جمهوری خلق چین در نظام بینالملل معاصر را نمیتوان صرفاً در چارچوب واکنش به سیاستهای ایالات متحده یا محاسبه موردی سود و زیان هر بحران بینالمللی تبیین کرد. چین طی چند دهه گذشته، همزمان با انباشت تدریجی قدرت اقتصادی، فناورانه، نظامی و دیپلماتیک، از موقعیتی که عمدتاً در حال انطباق خود با نظم بینالمللی موجود بود، به جایگاهی نزدیک شده است که میتواند در شکلدهی به محیط بینالمللی نیز نقش مستقلی ایفا کند. از همین منظر، یکی از ویژگیهای برجسته سیاست خارجی چین را باید در مفهوم «استقلال راهبردی» جستوجو کرد؛ استقلالی که به معنای مخالفت دائمی با ایالات متحده نیست، بلکه به معنای امتناع از پذیرش خودکار ترجیحات قدرت مسلط و حفظ آزادی عمل در انتخاب میان همکاری، سکوت، بیطرفی، موازنهسازی و مخالفت است. …
