به گزارش سرویس بینالملل جماران، اندیشکده «شورای آتلانتیک» در گزارشی تحلیلی به بررسی ابعاد توافق نفتی صدساله میان آمریکا و ونزوئلا، ابهامات حقوقی و سیاسی آن، چشمانداز ورود شرکتهای بزرگ نفتی و چالشهای زیرساختی صنعت انرژی ونزوئلا پرداخت و نوشت: ناظران بازار نفت در آخر هفته گذشته غافلگیر شدند؛ زمانی که دولت آمریکا از توافقی که آن را «تاریخی» توصیف کرده با دولت ونزوئلا خبر داد. طبق گزارشهای منتشرشده، این توافق قرار است شامل ۱۷ میدان بزرگ نفتی ونزوئلا و حدود ۶۵ میلیارد بشکه ذخایر نفتی باشد و در قالب یک قرارداد امتیازدهی صدساله اجرا شود.
در گستردهترین تفسیر از این توافق دوجانبه که هنوز جزئیات محدودی از آن منتشر شده است، دولت آمریکا میتواند کنترل مستقیم بیش از ۷ درصد از کل ذخایر اثباتشده شناختهشده نفت جهان را در اختیار بگیرد.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، نیز روز یکشنبه اعلام کرد نفت تولیدشده در چارچوب این توافق به پر کردن دوباره ذخایر راهبردی نفت آمریکا (SPR) که در سطوحی تاریخی و بسیار پایین قرار دارند، کمک خواهد کرد. او این نفت را «هدیهای از ونزوئلا به مردم ایالات متحده» توصیف کرد.
در حالی که دولت آمریکا بهدرستی تلاش میکند از اهرم نفوذ خود برای اطمینان از شکلگیری یک چارچوب رقابتی در ونزوئلا استفاده کند؛ چارچوبی که درآمد مردم ونزوئلا را به حداکثر برساند و زمینه جذب سرمایه را فراهم کند، به نظر میرسد استفاده مؤثرتر از این اهرم میتوانست در مسیر اصلاح «قانون ارگانیک هیدروکربنها» و اجرای مقررات مرتبط با آن باشد.
هنوز باید منتظر انتشار جزئیات بیشتری از این توافق ماند، اما در شرایط فعلی، چهار عامل عمده وجود دارد که میتواند تعیین کند طرحی که تاکنون در گزارشها تشریح شده، تا چه اندازه قابلیت اجرا و دوام خواهد داشت.
۱. آیا این توافق میتواند شرکتهای نفت و گاز را برای سرمایهگذاری گسترده در ونزوئلا مطمئن کند؟
چارچوب اولیهای که تاکنون در گزارشهای مختلف از این توافق ارائه شده، در صنعت بینالمللی نفت و گاز که بیش از یک قرن سابقه دارد، بهشدت غیرمتعارف است. …
