نورالله اکبری، معلم و دانشجوی دکترای فلسفه در یادداشتی ارسالی به انصاف نیوز نوشت:
مقدمه
در سال ۱۳۹۱ در نشریهی چشمانداز ایران (شمارهی ۷۷، اسفند ۱۳۹۱ و فروردین ۱۳۹۲)، در نوشتاری با عنوان «بحث پرورش اخلاقی در مدرسه» بحث را با خبری دربارهی تنبیه بدنی دانشآموزی به دست معلمش آغاز کردم. آن حادثه برای طرح یک پرسش ساده اما بنیادین کفایت میکرد: آیا میتوان به نام خیرخواهی، مصلحت دانشآموز، انجام وظیفه یا اصلاح رفتار، کرامت انسانی او را نادیده گرفت؟ آیا نیت خیر، هر وسیلهای را اخلاقاً مجاز میکند؟
آن پرسش هنوز زنده است، اما جهان دانشآموز امروز از جهان دانشآموز سال ۱۳۹۱ بهمراتب پیچیدهتر شده است. اکنون مسئله فقط این نیست که معلم میتواند دانشآموز را تنبیه کند یا نه. مدرسه با کودک و نوجوانی روبهروست که همزمان در معرض فشار شدید اقتصادی خانواده، نابرابری آموزشی، شبکههای اجتماعی، اخبار جعلی، خشونت تصویری، قلدری مجازی، گسترش ابزارهای هوش مصنوعی، بحران محیطزیست، کاهش اعتماد اجتماعی، تعطیلیهای مکرر مدرسه و تجربهی مستقیم یا غیرمستقیم جنگ قرار گرفته است. …
