محمدرضا ریختهگران، دانشیار گروه فلسفه دانشگاه تهران و پژوهشگر نامآشنای حوزههای فلسفه هنر، هرمونوتیک و پدیدارشناسی، پس از سالها مجاهدت علمی و تدریس در کرسیهای دانشگاهی، دار فانی را وداع گفت.
به گزارش ایکنا، محمدرضا ریختهگران در سال ۱۳۳۶ در اصفهان دیده به جهان گشود. او مسیر پرفراز و نشیب حکمت و اندیشه را در ۱۸ سالگی با عزیمت به تهران و آغاز تحصیلات در رشته فلسفه در دانشگاه تهران پی گرفت. او تنها به آموزههای آکادمیک بسنده نکرد و در سال ۱۳۷۱ به سوی سرزمین هند رفت. اقامت دو تا سه ساله او در هندوستان و مطالعه عمیق در معارف و سنتهای هندویی، افقهای تازهای را در نگاه تطبیقی او به فلسفه گشود.
بازگشت او به ایران با تمرکز بر یکی از پیچیدهترین حوزههای فلسفه معاصر، یعنی هرمونوتیک همراه بود. رساله دکتری وی که در سال ۱۳۷۴ از آن دفاع کرد، تلاشی جسورانه برای تطبیق اصول و مبانی هرمونوتیک غربی با اصول و مبانی تفسیر در عالم اسلام بود که بعدها تحت عنوان کتاب اصول علم هرمونوتیک به چاپ رسید و به یکی از منابع درخور توجه در این حوزه تبدیل شد.
آنچه کوشش علمی او را در میان همنسلان خود متمایز میساخت، توانایی او در پیوند زدن مباحث انتزاعی پدیدارشناسی با ساحت عینی هنر بود. او که سالها به عنوان عضو هیئت علمی و دانشیار فلسفه دانشگاه تهران به تدریس پرداخت، همواره در تلاش بود تا نسبت میان حقیقت و اثر هنری را بازخوانی کند.
او در طول دوران فعالیت علمی خود، آثار ارزشمندی را به رشته تحریر درآورد که از مهمترین آنها میتوان به کتابهای «حقیقت و نسبت آن با هنر»، «هنر، زیبایی و تفکر»، «پدیدارشناسی، هنر، مدرنیته» و «پدیدارشناسی و فلسفه اگزیستانسیالیسم» اشاره کرد.
انتهای پیام …
