عدم بازگشت دهها میلیارد دلار ارز حاصل از صادرات به چرخه رسمی اقتصاد کشور، کفه ناترازی ارزی را بهشدت سنگین کرده است؛ آن هم در روزهایی که انتظارات تورمی اوج گرفته و مدیریت بازار توسط بانک مرکزی، در هزارتوی تقاضاهای کاذب و سفتهبازی، بیش از هر زمان دیگری دشوار به نظر میرسد.
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک؛ پیشتر حسین صمصامی، عضو کمیسیون اقتصادی مجلس، در گفتگو با خبرنگار تابناک در خصوص ابعاد فاجعهبار ارزهای صادراتیِ بازنگشته، آماری ارائه داد که تکاندهنده بود: «از سال ۱۳۹۷ تا ۱۰ شهریورماه سال جاری، از مجموع صادرات غیرنفتی کشور، بیش از ۸۵ میلیارد و ۶۰۶ میلیون دلار از تعهدات ارزی سررسید شده، اما هرگز به چرخه اقتصاد ایفا نشده است.»
اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود. سید شمسالدین حسینی، رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس نیز اخیراً از یک پدیده عجیب و تلخ پرده برداشت و صراحتاً اعلام کرد که «برخی از طلبکاران ارز ترجیحی، دقیقاً همان بدهکاران ارزی هستند.» به گفته او، تراستیهای تجاری و مالی با واردکنندگان کالاهای اساسی یکی شدهاند؛ شبکهای که از یک سو خود را طلبکار حاکمیت جا میزند و از سوی دیگر، بزرگترین بدهکار ارزی به کشور است.
برای بررسی این موضوع و تصمیم بانک مرکزی برای بازار ارز، به سراغ مجیدرضا حریری، رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین رفتیم. حریری در گفتوگو با «تابناک»، با ادبیاتی صریح و بیپرده به «الیگارشی» حاکم بر اقتصاد ایران اشاره کرد و معتقد است که ریشه التهابات اقتصادی و ارزی را باید در یک لیست مشترک جستوجو کرد.
حریری با ارائه یک تصویر تحلیلی گفت: «تصور کنید یک جدول چهار ستونه رسم کنیم؛ در یک ستون اسامی بدهکاران کلان بانکی را بنویسیم، در ستون دوم کسانی که از صندوق توسعه ملی وام ارزی گرفته و تسویه نکردهاند، در ستون سوم نام آنهایی که نفت فروختند تا کالای اساسی بیاورند اما نیاوردند، و در ستون آخر نام صادرکنندگان بزرگی که ارز صادراتی خود را به کشور برنگرداندهاند. اگر این جدول را با هم مقایسه کنید، به یک نتیجه وحشتناک میرسید: ۶۰ تا ۷۰ درصد اسامی در تمام این لیستها مشترک است!» …
