سال گذشته، در همین ایام و به مناسبت هفته دفاع مقدس، در یادداشتی با عنوان «منشور راهبردی انتقال فرهنگ دفاع مقدس با نگاه نو» از ضرورت بازاندیشی در شیوههای انتقال فرهنگ دفاع مقدس سخن گفتیم. تأکید اصلی آن یادداشت بر این بود که در عصر تحولات رسانهای، تغییر نسلها و دگرگونیهای عمیق اجتماعی، انتقال این میراث بزرگ تاریخی دیگر با روشهای گذشته امکانپذیر نیست و نیازمند روایتهای نو، گفتوگوی بیننسلی، بازآفرینی هنری، مردمیشدن روایتها و پیوند دادن فرهنگ دفاع مقدس با مسائل امروز و دغدغههای نسل جدید است.
اکنون، یک سال پس از آن بحث و در آستانه هفته دفاع مقدس ۱۴۰۵، این پرسش همچنان به قوت خود باقی است؛ اما با گذشت زمان، صورت آن اندکی تغییر کرده است: پس از ۳۸سال از پایان دفاع مقدس، چگونه باید این تجربه بزرگ تاریخی را بازخوانی کرد و چگونه میتوان فرهنگ برآمده از آن را با نگاهی نو به نسلهای امروز و فردا منتقل کرد؟ …
