به گزارش سرویس بین الملل تابناک، وبسایت تحلیلی «عربین بیزینس» در مقالهای به بررسی احیای راه آهن حجاز پرداخته که میتواند در دوره زدن تنگه هرمز مورد توجه باشد.
خط راهآهن حجاز که بین سالهای ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۸ به مراحل تکمیل رسید، یک ارتباط ریلی مستقیم بین دمشق و مدینه ایجاد کرد. پس از اتمام آن، سفرهای حج که قبلاً حدود ۴۰ روز با شتر طول میکشید، میتوانست در پنج روز انجام شود. برای امپراتوری عثمانی، این خط نه تنها زیارت را سریعتر میکرد، بلکه یک رگ حیاتی در سراسر شبهجزیره بود که به تجارت، اداره و جابجایی نیروهای نظامی در قلمروهای عربی آن خدمت میکرد.
بیش از صد سال بعد، خط راهآهن حجاز برای مقابله با ناامنی روزافزون دریایی دوباره مورد توجه قرار گرفته است. ترکیه، سوریه و عربستان سعودی در حال بررسی اتصال ریلی در امتداد مسیر سابق هستند، در حالی که امارات متحده عربی و عمان نیز در مذاکرات دربارهٔ الحاق احتمالی به پروژهٔ راهآهن شورای همکاری خلیج فارس (GCC) ظاهر شدهاند.
طی سال گذشته چندین توافق حملونقلی در این زمینه منعقد شده است، از جمله یک توافق همکاری ریلی بین عربستان سعودی و ترکیه. اگرچه هنوز برنامهٔ ساختوسازی ارائه نشده، اما این توافق نشاندهندهٔ ارادهٔ سیاسی قابل توجهی است.
راهآهن حجاز چیست؟
سلطان عبدالحمید دوم عثمانی پروژهٔ راهآهن حجاز را در سال ۱۹۰۰ با پوشش زیارت راهاندازی کرد. با این حال، ارزش آن فراتر میرفت و به دولت عثمانی وسیلهای سریعتر برای انتقال سربازان، مقامات دولتی و تدارکات به عربستان میداد و زمان و دشواری رسیدن به سرزمینهای دور از قلب امپراتوری را کاهش میداد.
تأمین مالی خود پروژه برای یک زیرساخت بزرگ در آن دوره غیرعادی بود. این راهآهن به جای تکیه بر سرمایهٔ سنتی اروپایی، از مشارکت جوامع مسلمان در سراسر قلمروهای عثمانی و فراتر از آن بهرهمند شد. کمکهایی از مکانهایی از جمله هند، مصر و آسیای جنوبشرقی رسید که این پروژه را به تلاشهای عبدالحمید دوم برای پرورش همبستگی اسلامی پیوند میزد.
مدینه در سال ۱۹۰۸ به دست آمد. تا آن زمان، تقریباً ۱۳۰۰ کیلومتر ریل این شهر را به دمشق متصل میکرد، در حالی که یک شعبهٔ جداگانه از طریق حیفا به دریای مدیترانه دسترسی داشت. ادامهٔ برنامهریزیشده به سمت جنوب به مکه هرگز تکمیل نشد. …
