به گزارش آفتاب نیوز،
کیست که نداند دربی چه تفاوتهای بزرگی با سایر بازیها دارد. بازی که در آن تجربه حرف اول را آخر را میزند و نتیجهاش، میتواند سرنوشت مربی، بازیکن یا مدیر را عوض کند. چه بسیار مربیان با تجربه و بزرگی که از ترس نباختن دربی و از دست ندادن صندلی، قید پیروزی در این بازی را زده و با بدترین شکل به دنبال یک مساوی بدون گل بودند.
حال تصور کنید وقتی دو مربی برای اولین بار این بازی را از روی نیمکت تجربه میکنند، آن هم دو مربی که از روز اول منتقدان بسیاری داشته و خیلیها منتظر بودند که با شکست در این مسابقه، خواستار برکناری آنها و آمدن مربی خارجی شوند، چقدر باید از شکست در دربی میترسیدند؟ پس همین جا اولین دلیل برای دادن نمره قبولی به مهدی تارتار و سهراب بختیاریزاده به چشم میخورد. همین که نترسیدند و مثل بازیهای قبلی از ابتدا حمله کرده و برای گلزنی آمدند.
سهراب و تارتار هر دو در زمان بازی، بازیکن بخش دفاعی بودند و این اتهام به هر دو زده شد که دکترین فوتبالی آنها به درد تیم بزرگ، که باید همیشه حمله کند و ببرد، نمیخورد.
سهراب قبلاً دو بار در لیگ ۲۴ به صورت موقت سرمربی استقلال و هر دو بار بدون دادن فرصت کافی -حتی برای یک نیم فصل- کنار گذاشته شده بود. وقتی پنجره استقلال بسته و امکان استخدام مربی خارجی وجود نداشت، سهراب که برای سومین بار فصل نیمه کاره قبل مربی موقت شده بود، برای لیگ ۲۶ ابقا شد.
مهدی تارتار هم که به عنوان سرمربی به مراتب با تجربهتر از سهراب و تجربه حضور در بیش از ۵ تیم لیگ برتری برای فصول مختلف را داشت، هر بار برای نیمکت پرسپولیس کاندیدا میشد با اتهاماتی همچون تمایل به فوتبال دفاعی و کوچک بودن برای نیمکت پرسپولیس، از رسیدن به آرزویش باز میماند. او هم وقتی اوسمار در لیگ نیمه کاره قبل نتیجه نگرفت و از آن مهمتر، تورنمنت سرکاری سه جانبه برای سهمیه آسیا را هم باخت، با دریایی از مخالف و انتقاد به نیمکت پرسپولیس رسید. …
