به گزارش آفتاب نیوز،
شاهنامه فردوسی تنها یک متن ادبی متعلق به گذشته نیست؛ ردپای آن را میتوان در بخشهای مختلف هنر ایرانی، از خوشنویسی و نگارگری تا نمایش و دیگر صورتهای هنری و پژوهشی دنبال کرد.
مجموعه مستند «بوی فردوس» با همین نگاه، به سراغ چگونگی حضور و بازتاب شاهنامه در هنر معاصر ایران رفته است. این مجموعه تلاش میکند به جای بازخوانی مستقیم داستانهای شاهنامه، نسبت میان ادبیات کهن و هنر معاصر را بررسی کند و ببیند هنرمندان امروز چگونه با جهان فردوسی مواجه شدهاند، از آن الهام گرفتهاند و چگونه این میراث ادبی را با زبان هنری خود بازآفرینی کردهاند.
صابر اللهدادیان، تهیهکننده و کارگردان «بوی فردوس»، درباره ایده شکلگیری این مجموعه به ایسنا گفت: در این مجموعه تلاش کردیم نوعی ترجمان هنری از شاهنامه داشته باشیم؛ یعنی ببینیم تأثیر و تأثر شاهنامه فردوسی بر هنرهای ایرانی دیگر، در عین معاصر بودن آنها، چگونه شکل گرفته است. برای ما مهم بود که ببینیم زبان فارسی و جلوههای شاهنامه چگونه میتوانند در هنرهایی مانند خوشنویسی، هنرهای نمایشی، مینیاتور و نقاشی قهوهخانهای و همچنین در حوزه پژوهش هنری، همچنان الهامبخش و راهگشا باشند.
او افزود: از ابتدا نمیخواستیم مجموعه به یک نگاه سلیقهای محدود شود. به همین دلیل، روایت پرتره هر هنرمند را در کنار دیدگاه و نظر استادان دیگر قرار دادیم تا مواجهه با این آثار و نسبت آنها با شاهنامه، در یک گفتوگوی چندصدایی شکل بگیرد.
این کارگردان در مورد خط روایی مستند توضیح داد: «بوی فردوس» در پنج قسمت، به سراغ پنج استاد و هنرمند معاصر رفته است و تلاش کرده همنشینی آنان با ادبیات کهن، بهویژه شاهنامه، را از خلال آثار، تجربهها و دیدگاههایشان روایت کند. سازندگان این مجموعه در عین حال کوشیدهاند روایت «بوی فردوس» به گفتوگویی صرفاً شفاهی یا یک میزگرد محدود نشود؛ به همین منظور، جغرافیای شهرها و مناطق مختلف نیز بخشی از ساختار روایی مجموعه شده است و دوربین در کنار گفتوگو با هنرمندان، به فضاها، معماری، اقلیم و زیست فرهنگی آنها نیز توجه دارد.
به گفته تهیهکننده این اثر، مشهد، توس، رشت، تالش، اصفهان و تهران از جمله جغرافیاهایی هستند که روایت مجموعه در آنها شکل گرفته است تا امکان کشف نسبت میان شاهنامه، هنر، معماری، فرهنگ و زیست ایرانی فراهم شود. …
