اخیرا شاهد امضای یک قرارداد نفتی میان دولت آمریکا و رئیس جمهور موقت ونزوئلا بودهایم. بر اساس قرارداد مذکور، آمریکا امتیاز 100 سال بهرهبرداری از 17 میدان نفتی ونزوئلا را در اختیار خواهد داشت و از تولید میدانهای مذکور، سهم 55 درصدی خواهد داشت. ترامپ این قرارداد را بزرگترین قراردادن نفتی تاریخ جهان معرفی کرده و مدعی شده که با این قرارداد، آمریکا می تواند ذخایر استراتژیک نفتی خود را پُر کند. موضوعی که به گفته ترامپ، در واقع هدیه مردم ونزوئلا به آمریکا است!
اگر به چند ماه قبل برگردیم که دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا، مکررا نیکلاس مادورو رئیس جمهور ونزوئلا را به همکاری با باندهای قاچاق مواد مخدر متهم می کرد و با همین بهانه سعی در حمله به ونزوئلا و البته ربایش رئیس جمهور این کشور داشت، می توانیم به عینه ببینیم که در آن دوره، آمریکایی ها هیچ حرفی در مورد قراردادهای نفتی و استعمار نفت ونزوئلا به زبان نمی آوردند و گویی تمام مشکلات آن ها این ادعا دروغین بود که مادورو با باندهای مواد مخدر همکاری می کند.
با این حال، اکنون که مادورو ربوده شده و رئیس جمهور موقت ونزوئلا نیز گوش به فرمان آمریکا است، کاخ سفید صرفا متمرکز بر نفت ونزوئلا است و هیچ حرفی از باندهای مواد مخدر نمی زند! این موضوع یک پیام ساده دارد و آن هم این است که آمریکا از همان ابتدا، فقط به نفت ونزوئلا چشم دوخته بود و ادعاهای آن در مورد رئیس جمهور سابق ونزوئلا، گزافههایی بیش نبوده و صرفا بهانه ای برای بازکردن پایِ آمریکا به خاک ونزوئلا بوده اند.
نکته دیگر این که همگان شاهدند آمریکا در روز روشن، به دزدیدن ثروت دیگر ملت ها افتخار میکند! به بیان ساده تر، جهانیان می بینند که آمریکا به جهان، نگاهِ قانون جنگل را دارد و چون زور بیشتری دارد، این حق را برای خود قائل است که ثروت یک ملت دیگر را بدزدد. آیا این همان آمریکایی نیست که دهههاست خود را مهد قانونمداری و تمدن و حکمرانی خوب معرفی می کرد؟ آیا اکنون فریبکاربودن آمریکا بیش از پیش جلوی چشم جهانیان قرار نگرفته است؟ به نظر می رسد آمریکای کنونی، رسواتر از هر زمان دیگری پیش چشم جهانیان قرار گرفته است. در این میان باید گفت بَدا به حال آنانی که آمریکا را نسخه شفابخش خود یافته اند! …
