بدیهیترین امر در حکمرانی، الزام به اصل تفکیک قواست. این اصل، قاعدهای برای تنظیمگری قدرت است؛ اصلی که توضیح میدهد قدرت چگونه باید توزیع و تقسیم شود تا هم از تمرکز قدرت جلوگیری شود و هم حدود مسئولیت هر بخش از حکومت روشن بماند.
توزیع قدرت اصولاً بر مبنای کارکردهای متنوع حکومت در سه بخش تقنینی، اجرایی و قضایی صورت میگیرد. قوه مقننه قانونگذاری و نظارت میکند، قوه مجریه مسئول اداره امور اجرایی کشور است و قوه قضاییه وظایف قضایی خود را بر عهده دارد. این تقسیم وظایف، صرفاً یک تقسیم کار اداری نیست؛ مبنای پاسخگویی در نظام حکمرانی است.
یکی از وجوه نقض تفکیک قوا، غافل شدن یک قوه و اجزای آن از وظایف خود و در مقابل، تجویز کردن وظایفی خارج از حدود قانونی برای قوای دیگر است. این اتفاق الزاماً با ورود مستقیم یک قوه به وظایف قوه دیگر رخ نمیدهد؛ گاهی از جایی آغاز میشود که یک نهاد، برای فعالیتی که در قانون برایش پیشبینی نشده، مبنای قانونی ادعا میکند. …
