به گزارش گروه روانشناسی رکنا، بعضی ها را صبح می بینی که سر کار می روند، خرید می کنند، جواب پیام ها را می دهند و حتی می خندند. از بیرون همه چیز عادی است و فکر می کنی: خدا را شکر، حالش خوب است. اما شاید همان آدم دیشب، وقتی خانه ساکت شد، به سقف خیره مانده و از خودش پرسیده باشد: تا کی می توانم همین طور ادامه بدهم؟
آدم ها همیشه وقتی می شکنند، روی زمین نمی افتند. بعضی ها می شکنند و صبح فردا باز هم بیدار می شوند، لباس می پوشند و به زندگی ادامه می دهند. گاهی خودشان می ترسند، اما به دیگران می گویند: نگران نباش، درست می شود.
گاهی خودشان خسته اند، اما هنوز حواس شان به همه هست.
گاهی دل شان می خواهد یکی فقط بپرسد: تو واقعا خوبی؟
و وقتی می پرسی چیزی شده، می گویند: نه... فقط خسته ام.
اما شاید فقط خسته نباشند. شاید مدت هاست دارند خودشان را حمل می کنند.
ما آدم ها را خیلی زود قضاوت می کنیم. کم حرف شده؟ می گوییم مغرور است. حوصله ندارد؟ می گوییم بداخلاق شده. کمتر تماس می گیرد؟ می گوییم بی معرفت است. در حالی که شاید پشت همان رفتار، چیزی باشد که ما هیچ وقت ندیده ایم. …
