محمدرضا شجریان در «سلسله موی دوست» سراغ یکی از شناخته شده ترین غزل های سعدی رفته است؛ شعری که با مطلع «سلسله موی دوست حلقه دام بلاست» آغاز می شود و از همان ابتدا مخاطب را وارد فضای عاشقانه و عارفانه ای می کند که در آن عشق، با رنج و دلدادگی گره خورده است.
این غزل در دیوان سعدی با شماره 47 شناخته می شود و 11 بیت دارد. سعدی در این شعر، عشق را نوعی گرفتاری شیرین می داند؛ گرفتاری ای که عاشق نه تنها از آن فرار نمی کند، بلکه حاضر است برای رسیدن به محبوب، سختی و حتی از دست دادن جان را نیز بپذیرد. «سلسله موی دوست»؛ پیوند سعدی و شجریان
اجرای محمدرضا شجریان از این شعر در فضای موسیقی سنتی ایران جایگاه ویژه ای دارد. این اثر با نام «تصنیف سلسله مو» در ارتباط با آلبوم «یاد ایام» شناخته می شود و اجرای آن به سال 1371 در آمریکا بازمی گردد.
در این اجرا داریوش پیرنیاکان نوازنده تار، جمشید عندلیبی نوازنده نی و همایون شجریان نوازنده تنبک بوده اند. این اجرا یکی از نمونه های قابل توجه همکاری محمدرضا شجریان و پسرش همایون شجریان در سال های ابتدایی فعالیت موسیقایی او نیز به شمار می رود. …
