به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، مازندران سالهاست تاوان زیبایی و گردشگرپذیر بودن خود را با ریختن شیرابه در رگهای حیاتیاش پس میدهد. زیر سایه غفلت مدیریتی و پروژههای ناتمام، کهنسالترین میراث طبیعی ایران در حال تبدیل شدن به یک زبالهدانی بزرگ است. بحران پسماند در شمال کشور از مرحله هشدار عبور کرده و اکنون به فاز تخریب برگشتناپذیر منابع آب، خاک و سلامت عمومی رسیده است؛ بحرانی که نه با افتتاحهای نمادین مهار شده و نه با وعدههای تکراری سامان یافته است.
روزی نیست که کوههای سرسبز البرز و جنگلهای باستانی هیرکانی، زیر بار سنگین صدها کامیون زباله شهری و روستایی کمر خم نکنند. مازندران به عنوان قطب گردشگری کشور، روزانه بیش از سه هزار تن زباله تولید میکند؛ رقمی که در ایام تعطیلات و با هجوم مسافران، رشدی سرسامآور پیدا میکند. اما واقعیت تلخ اینجاست که سازوکار جمعآوری و امحای پسماند در این خطه، دههها از استانداردهای اولیه بهداشتی و محیطزیستی عقب مانده است. هنوز هم در قرن بیست و یکم، بخش عمدهای از طلای کثیف در دل جنگلها و مجاورت رودخانهها به بدویترین شکل ممکن رها و تلنبار میشود. …
