به گزارش گروه روانشناسی رکنا، شب شده و شاید هنوز با هم حرف نمی زنید. پیام ها را می بینی، اما جواب نمی دهی. گوشی را برمی داری، چند کلمه می نویسی و دوباره پاک می کنی. نه دلت می خواهد کوتاه بیایی، نه دلت می آید این فاصله طولانی شود.
گاهی آدم در قهر، بیشتر از اینکه بخواهد طرف مقابل را تنبیه کند، دارد از خودش مراقبت می کند. می خواهد چند ساعت از آن حرف ها، از آن عصبانیت، از آن بغض فاصله بگیرد تا چیزی نگوید که بعداً مجبور شود بابتش پشیمان باشد اما یک مرز باریک وجود دارد؛ بین من الان به کمی زمان نیاز دارم و می خواهم با سکوتت را تنبیهت کنم. اولی می تواند رابطه را نجات بدهد، دومی ممکن است آرام آرام رابطه را فرسوده کند.
اگر هنوز دوستش داری، لازم نیست همین امشب همه چیز را حل کنی. لازم نیست غرورت را کامل کنار بگذاری. لازم نیست وانمود کنی ناراحت نیستی. گاهی فقط یک جمله کافی است: هنوز ناراحتم، ولی نمی خوام این فاصله بینمون بیشتر بشه. بذار یکم آروم بشم، بعد حرف می زنیم. همین یک جمله می تواند جلوی خیلی از سوءتفاهم ها را بگیرد. …
