به گزارش گروه روانشناسی رکنا، خودگویی همان جریان کلماتی است که هنگام تفسیر اتفاقات، برنامه ریزی و هدایت رفتار در ذهنمان شکل می گیرد. گاهی خودکار است؛ مثل باز هم خراب کردم. گاهی نیز آگاهانه و هدفمند است؛ مثل اول مسئله را به چند بخش تقسیم می کنم. وقتی با خودمان بد حرف می زنیم، چه اتفاقی می افتد؟ مغز پیوسته در حال ارزیابی موقعیت هاست. وقتی یک اتفاق را تهدیدی شدید و غیرقابل کنترل تفسیر می کنیم، احتمال افزایش اضطراب و فعال شدن پاسخ استرس بیشتر می شود. گفت وگوی درونی یکی از عواملی است که می تواند در این ارزیابی نقش داشته باشد. جمله ای مانند اگر اشتباه کنم همه چیز تمام است، موقعیت را تهدیدآمیزتر می کند. در مقابل، جمله ای مانند این موقعیت دشوار است، اما می توانم قدم بعدی را انتخاب کنم، فضای بیشتری برای حل مسئله باقی می گذارد.
این تفاوت به معنای آن نیست که یک جمله می تواند تمام مشکلات روانی را حل کند. مسئله این است که زبان ذهنی ما می تواند در نحوه برخورد با یک موقعیت نقش داشته باشد. خودگویی مثبت بهتر است یا خودگویی واقع بینانه؟ …
