به گزارش رکنا به نقل از تابناک ، اگر بخواهیم تاریخ سینمای جشنوارهای ایران را بدون افسانهسازی روایت کنیم، باید از یک اصلاح شروع کنیم: احمد فاروقی قاجار نخستین ایرانی حاضر در جشنواره کن نبود. اولین بار مصطفی فرزانه بود که با فیلم کوتاه «کوروش کبیر» اش در سال ۱۹۶۱ در بخش مسابقه فیلمهای کوتاه کن شرکت کرد.
پیش از نمایش «ویریدیانا»ی بونوئل، و تحسین منتقدان را هم برانگیخت. فرزانه، که از دوستان صادق هدایت بود، یک سال بعد با «زن و حیوان» جایزه بهترین فیلم کوتاه هنری لوکارنو را هم گرفت.
اما آنچه فاروقی قاجار را از فرزانه جدا میکند، جایزه است. سه سال بعد، در ۱۹۶۴، فیلم کوتاه او -با نام «طلوع فجر» یا «طلوع جدی»، بسته به منبع- جایزه شورای عالی تکنیک جشنواره کن را برد؛ یعنی نخستین جایزهای که تاریخ سینمای ایران از کن آورد؛ و درست همان سال، فرخ غفاری با «شب قوزی» در بخش هفته منتقدان کن حاضر شد؛ نخستین فیلم بلند ایرانی که پایش به کن باز شد. سه رخداد، سه سال متوالی، سه نقش متفاوت: فرزانه ورود را رقم زد، فاروقی جایزه را آورد، غفاری حضور فیلم بلند را تثبیت کرد. …
