هورالعظیم؛ ارثی که پیش از ارزش‌گذاری تقسیم شد

پدر که رفت، آنچه ماند خانه نبود؛ آب بود. این را وارثان تا سال‌ها نفهمیدند، چون در سند، نام آب نیامده بود. در سند هکتار آمده بود و پلاک و حریم و محدوده حفاظت‌شده و مخزن شماره یک؛ اما آب، همان عنصری که این خانه را خانه می‌کرد، در هیچ ستونی جا نگرفته بود. و ارثی که در سندش نام نداشته باشد، وقت تقسیم، سهم کسی نمی‌شود؛ فقط کم می‌شود.

خانه، هورالعظیم است. و تاقدیس سهراب، موازی خط مرز؛ سی کیلومتری غرب سوسنگرد، زیرش نفت است و رویش نی. و در گوشه‌ای از آن، همان‌جا که در کاغذهای اداری نامش شده مخزن شماره یک، هنوز آب هست. تنها جایی که هنوز آب هست. باقی حیاط، نمک است و ترک و خاک سبکی که وحشت از تجاوز باد دارد.

پسر بزرگ، آن‌که سال‌هاست دخل‌وخرج خانه دست اوست، پرونده را روی سفره باز می‌کند و انگشت می‌گذارد روی نقشه. مرد بدی نیست؛ مرد حساب است. می‌گوید: «شما به این می‌گویید خانه؟ سه‌چهارم این حیاط سال‌ها است نمک است. باد که می‌آید، خاک همین حیاط می‌نشیند توی ریه بچه‌های رفیع و بستان. من آنرا نکشتم؛ من دیر رسیدم بالای سرش. حالا مرا نگهبان جنازه می‌خواهید؟» …