مدرسه موش‌ها چه داشت که فیلم های کودک امروز ندارد

به گزارش همشهری آنلاین، بازخوانی این دوره یک پرسش مهم را پیش‌رو می‌گذارد؛ سینمای کودک ایران چه داشت که فیلم‌هایش از سالن سینما بیرون می‌آمدند و به خاطره مشترک یک نسل تبدیل می‌شدند؟

کافی است چند کلمه را برای متولدین دهه ۶۰ و حتی بخشی از دهه ۷۰ کنار هم بگذاریم؛ «کپل»، «دم‌باریک»، «نارنجی»، «گلنار»، «خاله خرسه»، «پاتال»، «کلاه‌قرمزی» و «پسرخاله».

برای بسیاری از آنها این نام‌ها فقط شخصیت‌های چند فیلم و مجموعه تلویزیونی نیستند. هرکدام دری به بخشی از کودکی‌اند؛ به تلویزیون‌های کوچک خانه‌ها، صف سینما، ترانه‌هایی که بچه‌ها از حفظ می‌خواندند و فیلم‌هایی که گاهی تماشای دوباره و چندباره‌شان بخشی از زندگی روزمره می‌شد.

اما پشت این تصویر نوستالژیک، واقعیتی جدی‌تر قرار دارد: سینمای کودک ایران زمانی نه فقط «فیلم کودک» تولید می‌کرد، بلکه مخاطب انبوه می‌ساخت. …