همشهری آنلاین: سالومه در این فیلم با جستوجو در پنج دهه تصاویر خانوادگی، به دنبال دلایل غم و اندوه مادرش میگردد؛ جستوجویی که در نهایت او را به پرسشهایی درباره سرمایهداری، شرایط اجتماعی و دشواری تصور جهانی متفاوت میرساند. این فیلم ۱۰ سپتامبر در بخش رقابتی هفته منتقدان ونیز نخستین نمایش جهانی خود را تجربه میکند.
فیلم کلمبیایی بیبیانا روخاس گومس و خوان داوید کاردناس مالدونادو با ترکیب تصاویر پیداشده و هوش مصنوعی، تروما و افسردگی را بررسی میکند و میخواهد بیماری روانی را سیاسی کند. کارگردانی و فیلمبرداری فیلم بر عهده روخاس گومس و کاردناس مالدونادو بوده است. کاردناس مالدونادو فیلمنامه را نوشته و روخاس گومس نیز تدوین فیلم را انجام داده است. شرکت Split Screen مسئول فروش بینالمللی «پایان زمانها» است.
عنوان نگرانکننده فیلم احتمالاً این پرسش را ایجاد میکند که قرار است با چه چیزی روبهرو شویم. خلاصه داستان فیلم چنین است: «سالومه در میان پنج دهه تصاویر خانوادگی جستوجو میکند تا دلایل غم و اندوه مادرش را پیدا کند.» سالومه تلاش میکند نسخههای متفاوتی از مادرش را تصور کند، اما متوجه میشود تمام این نسخهها به افسردگی و اضطراب ختم میشوند؛ آن هم در شرایطی که به نظر میرسد تصور پایان جهان آسانتر از تصور پایان سرمایهداری است. سالومه با استفاده از هوش مصنوعی، از نزدیک تجربه میکند که تصور نسخهای دیگر از جهان چقدر دشوار است؛ جهانی که در آن مادرش بتواند معنایی برای زندگی خود پیدا کند.
دو فیلمساز در بیانیهای درباره پروژه خود میگویند: «عصر ما آرمانشهر فناورانه را ستایش کرده است و جدیدترین نسخه این وعده، هوش مصنوعی است. با این حال، همانند نوآوریهای فناورانه پیشین، درخشش پیشرفت به شکلی نامحسوس با جاهطلبی، استثمار و فلاکت آلوده شده است.» آنها ادامه میدهند: «اگر از منظر کشورهای پیرامونی به این مسئله نگاه کنیم؛ کشورهایی که محکوم به قرار گرفتن در سمت تاریک توسعه و تبدیل شدن به نیروی کار فقیرشده هستند، هوش مصنوعی تاریکترین جنبههای خود را آشکار میکند.» …
