همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: پرواز یک پرنده در تندباد، ایستادگی ساقه بامبو در برابر توفان و گردش هوای خنک در دل تپههای موریانهها در دل سوزانترین دشتها، دستاوردهای آزمایشگاهی به وسعت تاریخ حیات هستند. امروز، برجستهترین طراحان جهان دریافتهاند که آینده شهرهای مدرن، در تقلید سطحی از گذشته نیست؛ بلکه در رمزگشایی از همین فرمولهای کهن زیستی نهفته است.
«بیومیمیکری» یا زیستالگوبرداری، صرفا آرایش بنا با خطوط نرم و برگمانند نیست؛ این دانش، بازخوانی مهندسی تکامل است. وقتی معماری تصمیم میگیرد سقف یک ترمینال شلوغ را شبیه ساختار اسکلت وال طراحی کرده یا نمای شیشهای یک برج آسمانخراش را با الهام از پوست هوشمند خزندگان در برابر تابش آفتاب تنظیمپذیرکند، پیوند میان بتن و ارگانیسم زنده برقرار میشود. در چنین سازههایی، دیوارهای صلب جای خود را به غشاهای تنفسپذیر میدهند و بار سنگین فولاد روی خطوطی تقسیم میشود که پیشتر در صدفهای اعماق اقیانوس یا گلبرگهای سحرگاهی آزمون خود را پس دادهاند. …
