به گزارش مشرق ؛ تابستان ۱۴۰۵ در تاریخ نیم قرن حیات صنعت پتروشیمی ایران یک دوره فراموش نشدنی است، فصلی که پیش از شروعش با وقوع بی تدبیری مدیریتی در بزرگترین هلدینگ پتروشیمی ایران، جریان برق با محدودیت شدید همراه شد و در نهایت بخشی از ظرفیت این صنعت به دلیل نرسیدن برق از نفس افتاد.
آتش جنگ ۴۰ روزه و حمله دشمن به ایران عزیز، هنوز به پایان نرسیده بود اما مشخص بود که بعد از حملات سنگین دشمن به تاسیسات یوتیلیتی در عسلویه و ماهشهر بخشی از توان تامین برق این صنعت با بحران مواجه است.
اولین جلسات بررسی چشم انداز این صنعت پیش از آتش بس میان دو وزارتخانه مهم نفت و نیرو با هدف یافتن راه حلی برای تامین برق واحدهای عملیاتی صنعت پتروشیمی شروع شد. به دلیل تخریب بخش هایی از تاسیسات تولید برق فجر انرژی، مبین و دماوند به ترتیب در ماهشهر و عسلویه توانائی تولید برق مستقل (بدون وابستگی به شبکه سراسری) در پتروشیمی این مناطق به میزان حدود ۳۸۰۰ مگاوات که رقمی در حدود ۲ هزار مگاوات آن برق مصرفی پتروشیمی ها بود عملا از بین رفته و تنها راه حل ممکن استفاده از برق شبکه سراسری برای ادامه تولید بود. با این حال شرایط زمانی و نزدیک شدن به فصل تابستان، بحرانی دیگر بود چرا که با افزایش تقاضا در بخش خانگی اولویت تامین برق کشور روی شبکه خانگی تنظیم می شود و امکان تامین برق صنایع بزرگ به اولویت های بعدی نزول می کند.
راه حلی که در همفکری و همکاری وزارت خانه های نفت و نیرو حاصل شد استفاده از برق نیروگاه های تازه تاسیس با قراردادهای مستقیم، خرید برق سبز از طریق بورس و همیاری میان مجتمعی برای توزیع مناسب برق در واحدهای عملیاتی بود.
تعدادی از نیروگاه های تازه تاسیس که طی سال اخیر به مدار آمده بودند قانونا این امکان را داشتند که طی قراردادهایی برق تولیدی خود را به مشتریان بزرگ بفروشند، این راه حل و خرید حدود ۵۰۰ مگاوات برق از نیروگاه های تازه تاسیس به هلدینگ خلیج فارس به عنوان بزرگترین ذینفع صنعت پتروشیمی و مالک دو مجتمع بزرگ تولید برق آسیب دیده (فجر انرژی و مبین) پیشنهاد شد. …
