به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از فیز، استفاده از چاپگرهای سهبعدی برای ابداع ساختارهای پیچیده از مواد زیستسازگار که میتوانند حاوی سلولهای زنده باشند، ظرفیت آن را دارد که پزشکی را متحول کند.
این فرایند که زیستچاپ سهبعدی (۳D bioprinting) نام دارد، در زمینههایی مانند مهندسی بافت، ایمپلنتهای پزشکی و جراحی ترمیمی پیشرفتهای مهمی ایجاد کرده و در نهایت ممکن است امکان ساخت اندامهای انسانی قابل پیوند را فراهم کند.
اما پژوهشگران با وجود این پیشرفتها، هنوز روشهای محدودی برای بررسی دقیق سلامت ساختارهایی که تولید میکنند دارند. هرچه مهندسان بافت به سمت ساختارهای بزرگتر و پیچیدهتر، مانند اندامهای کاملاً قابل پیوند، پیش میروند، این مشکل جدیتر میشود.
به گفته «وقاص سلیم»، یکی از بزرگترین چالشها این است که پژوهشگران بتوانند سلامت سلولهایی را که در حال پرورش هستند، رصد کنند.
فناوریهای موجود برای اندازهگیری این وضعیت بسیار محدودند و روشهای پایش لحظهای معمولاً بزرگ، تهاجمی و دستوپاگیر هستند؛ بهطوری که برای اندازهگیری سطح متابولیتها ممکن است لازم باشد به ساختار بافتی نفوذ کنند و به آن آسیب بزنند.
سلیم همراه مایکل مک شین و سایر پژوهشگران، راهکاری برای این مشکل ارائه کرده است. آنها روشی توسعه دادهاند که در آن ذرات میکروسکوپی حسگر به طور مستقیم درون مادهای که قرار است چاپ شود قرار میگیرند. این حسگرها به پژوهشگران اجازه میدهند با استفاده از نور، سطح مواد مغذی را اندازهگیری کنند و از روی این اطلاعات، سلامت سلولها را تشخیص دهند.
به گفته مک شین حسگرها دقیقا در محلی قرار میگیرند که قرار است اطلاعات از آنجا دریافت شود. بنابراین نیازی به نمونهبرداری فیزیکی یا نفوذ به بافت وجود ندارد. میتوان نور را به ماده تاباند و حتی در مورد ایمپلنتهایی که زیر پوست قرار دارند، نور میتواند از پوست عبور کند و امکان پایش غیرتهاجمی اتفاقات داخل ایمپلنت یا بافت را فراهم کند. …
