به گزارش سرویس جهان مشرق ، در سال ۲۰۲۶، معماری قدرت جهانی تنها با موشک و ناو هواپیمابر سنجیده نمیشود؛ بلکه با توانایی خفهکردن شریانهای حیاتیای سنجیده میشود که اقتصاد نظام سلطه بر آنها سوار شده است.
ایران با درک عمیق این حقیقت، نه از مسیر رویارویی مستقیم، بلکه از مسیر تسلط بر دو گلوگاه راهبردی — تنگه هرمز و تنگه بابالمندب — توانسته ضربهای دردآور و معنادار بر پیکر اقتصاد جهانیِ وابسته به نظام سلطه وارد کند.
قصد داریم این مساله را بررسی کنیم که چگونه همزمانی فشار بر این دو آبراه، به زنجیرهای از هزینهها منجر شده که از پالایشگاههای روسیه تا پمپبنزینهای آمریکا و از کارخانههای اروپا تا صندوق رأی سیاستمداران غربی امتداد یافته است.
هرمز در مشت ایران: از عبور ایمن تا شیرفلکهی «درد»
تنگه هرمز، این باریکه آبی که روزانه میزبان عبور حدود ۲۱ میلیون بشکه نفت خام و فرآوردههای نفتی — معادل ۲۰ تا ۲۵ درصد مصرف جهانی — و حدود ۳۰ درصد تجارت جهانی گاز طبیعی مایع است، امروز به ابزاری در دست تهران تبدیل شده که قواعد بازی را تغییر داده است. …
