اما برای بعضی خانوادهها، همین فهرست ساده میتواند به حسابوکتابی سخت و طولانی تبدیل شود. مادری که باید میان هزینه اجاره خانه، خوراک، درمان و مدرسه یکی را انتخاب کند، شاید نتواند همه آنچه را که فرزندش برای شروع سال تحصیلی میخواهد، فراهم آورد.
حالا تصور کنید همان کودک، روز اول مدرسه با یک کیف نو و چند دفتر و مداد وارد کلاس شود؛ وسایلی که از طرف فردی ناشناس، گروهی مردمی یا حتی یک سازمان به دستش رسیده باشد. شاید او هیچوقت نداند چه کسی هزینه این وسایل را پرداخته است، اما یک چیز را احساس میکند: کسی به فکر او بوده. گاهی معنای واقعی همدلی همینقدر ساده است.
در روزهایی که فشار اقتصادی، بخش زیادی از خانوادهها را درگیر کرده، کمک به تهیه لوازمالتحریر برای کودکان کمبرخوردار فقط تأمین چند قلم وسیله نیست. این کمک میتواند مانع از شکلگیری یک احساس تلخ در ذهن کودک شود؛ احساس این که چون خانوادهاش توان مالی کمتری دارد، او هم باید کمتر داشته باشد یا از همکلاسیهایش خجالت بکشد. …

![[مینا حیدری] همدلی؛ از یک مداد تا حال خوب یک کودک](/news/u/2026-09-20/ettelaat-07fic.webp)











