فیلمفارسی های رنگی شده

سعید فلاح‌فر. «فیلمفارسی» را معمولا همچون واژه‌ای تاریخی به کار می‌بریم. اصطلاحی که بیش از آن‌که کنایه‌ای تحقیرآمیز باشد، عبارتی است که به یک وضعیت اجتماعی اشاره دارد. وضعیتی که بنابر دیدگاهی؛ به گذشته تعلق داشته و دوره آن به پایان رسیده است. واژه‌ای که قرار است به بخشی از گذشته سینمای ایران اشاره کند. دوره‌ای که با پایان سینمای پیش از انقلاب به انتها رسیده و پس از آن، سینمای ایران وارد مرحله‌ای تازه، جدی‌تر و به‌اصطلاح هنری‌تر شده است. در این تلقی، فیلمفارسی چیزی است متعلق به گذشته: فیلم‌هایی سیاه و سفید با داستان‌های ساده، قهرمان‌های بزن‌بهادر، زنان اغواگر یا قربانی، کاباره و رقص و آواز، دیزی و پیاز، دعوا و غیرت و ناموس و در نهایت پیروزی خیر بر شر. …