روزنامه خراسان نوشت: دو جنگ را در یک سال از سر گذراندیم. از سر که هنوز نگذشته است اما می شود به عنوانِ« سرگذشت» خواند و عبرت روزانه اش کرد.دیدیم که هر کجا دشمن احساس تفرقه در میان ما کرد، چکمه هایش را پوشید و به در و دیوار کوبید. نمی گوییم تفرقه را دید، نه. همین احساس تفرقه کافی بود تا پا، پیش بگذارد.
همین که ما در چهره همدیگر به اخم نگاه کردیم، او برای جدول محاسباتش، فکر کرد کلمه رمز را پیدا کرده است. همین نظام ادراکی او را به خطا برد اما هزینه این خطا را ما بیشتر از همه پرداختیم. دوباره هم اگر به همین سبق، سابقه سازی کنیم باز او دچار خطای محاسباتی خواهد شد و باز ما به جان و به امروز و فردای ایران هزینه اش را خواهیم پرداخت.
این جاست که کلام رهبر رشید انقلاب برای ساماندهی رفتار عمومی، حکمت حُکمِ حکومتی پیدا می کند. آن جا که تاکید می کنند:« قاطعانه اعلام میکنم ارتکاب هرآنچه به ضرر انسجام اجتماعی باشد، ممنوع است.» حضرت آیت ا... سید مجتبی حسینی خامنه ای همچنین« هر سخن ناامیدکننده و تضعیفکننده انگیزههای ملی و عمومی و هر نوع دوگانهسازی موهوم از قبیل جنگ یا مذاکره، وفاق یا تندروی، سازش یا جنگطلبی» را نیز منع کردند تا راه برای همراهی همه ظرفیت های ملی باز شود. باید این را فصل الخطاب بدانیم و با اصلاح نظام ادراکی خود از واقعیت های میدانی، در تربیت قرآنی وحدت چنان زیست کنیم که دشمن بفهمد این محیط برای « زیستِ تفرقه» مناسب نیست. حسابش اگر درست شود به رفتار نادرست که هجوم به ایران است دست نخواهد زد.
پس امروز، بیش از هر وقت دیگر باید به کلمهای بیندیشیم که هم در متن قرآن جایگاه دارد و هم در قلب ملتها می تواند معجزه کند؛ وحدت. این چراغی است که راه امروز ما را روشن میکند. وحدت، یعنی همراهی در عین تفاوت نگاه. یعنی اینکه ایرانی در کنار ایرانی بایستد، فارغ از رنگ، قوم، زبان و سلیقه سیاسی. دشمن، درست این جا را نشانه گرفته است. میخواهد ما را از درون تهی کند تا از بیرون بر ما بتازد. تجربه این جنگ نشان داد که هیچ بمب و موشکی به اندازه یک اختلاف داخلی خطرناک نیست. …












