فرسودگی شغلی کارکنان یکی از مهمهای کاری امروز است که میتواند سلامت روان، کیفیت عملکرد، انگیزه و حتی روابط خانوادگی افراد را تحت تأثیر قرار دهد. زمانی که فشارهای شغلی بهصورت مستمر افزایش پیدا میکند و کارکنان فرصت کافی برای بازیابی انرژی، دریافت حمایت و تجربه احساس پیشرفت ندارند، احتمال بروز فرسودگی شغلی بیشتر میشود. این پدیده فقط خستگی معمولی پس از یک روز کاری نیست، بلکه نوعی فرسودگی عمیق جسمی، عاطفی و ذهنی است که در صورت بیتوجهی میتواند به کاهش بهرهوری، غیبت از کار، تعارض سازمانی و ترک شغل منجر شود.
پیشگیری از فرسودگی شغلی کارکنان نیازمند رویکردی جامع است. نمیتوان تمام مسئولیت را بر عهده فرد گذاشت و از او خواست با مدیریت زمان یا افزایش انگیزه، مشکل را حل کند. بخش قابلتوجهی از فرسودگی شغلی ریشه در ساختار سازمان، سبک مدیریت، حجم کار، نبود عدالت، ابهام نقش، ناامنی شغلی و ضعف ارتباطات دارد. بنابراین سازمانها و مدیران باید همزمان بر سلامت روان کارکنان، اصلاح شرایط کاری و تقویت تابآوری سازمانی تمرکز کنند. …
