به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، به طور سنتی، دیپلماسی ابزاری در دست بازیگران عرصه بینالملل است تا به وسیلهی آن منافع ملی خود را تامین کنند. با این حال کارکردهای دیگری نیز از این ابزار به چشم میخورد که از جملهی آن میتوان به «فریب»، «توقف نبرد در جهت بازآرایی» و از همه مهمتر «مدیریت تنش» در جهت کاهش فشارها استفاده کرد.
شگردهایی که همواره واشینگتن در برابر ایران از آن بهره برده و از همین روست که هرگاه فشارهای نظامی از طریق تصعید تنش و یا اقتصادی به وسیله افزایش قیمت انرژی پدیدار میشود زمزمههای بازگشت دیپلماسی، برقراری اجلاسها و سفر هیئت پاکستانی و قطری به گوش میرسد. پدیدهای که میتوان از آن به «دام خبردرمانی» یاد کرد. به معنای دیگر، ابزار دیپلماسی در صحنه کنونی، نه به ابزاری برای تامین منافع ملی ایران که به ابزاری برای مدیریت این کشور در راستای منافع واشینگتن بدل شده است. فتوحات انصارالله و صعود نفت …
