تعادل| فرشته فريادرس |
صنعت تهويه مطبوع ايران در شرايطي وارد دهه هاي هفتم فعاليت خود شده كه همچنان با يك پرسش اساسي مواجه است: متولي واقعي اين صنعت كجاست؟ آنچه از اظهارات فعالان و توليدكنندگان اين حوزه برمي آيد، مساله صرفا مشكلات يك صنعت خاص نيست؛ بلكه مجموعه اي از چالش هاي به هم پيوسته در سياستگذاري، واردات، استاندارد، انرژي، تأمين مواد اوليه، حمايت از توليد و حتي فضاي رقابتي بازار است كه طي سال هاي گذشته بر اين صنعت سايه انداخته است. انجمن توليدكنندگان سيستم هاي تهويه مطبوع ايران معتقد است اين صنعت با وجود قدمت حدود ۷۰ ساله و ظرفيت هاي قابل توجه، هنوز از يك سياستگذاري منسجم و ساختار مشخص نظارتي برخوردار نيست. يكي از مهم ترين نشانه هاي آشفتگي بازار، فاصله ميان ظرفيت توليد، واردات رسمي و حجم واقعي عرضه تجهيزات تهويه مطبوع است. بر اساس اظهارات اعضاي اين انجمن، تداخل اين صنعت با حوزه هاي مختلف موجب شده مسووليت سياستگذاري و نظارت ميان دستگاه هاي متعدد پراكنده باشد و در نتيجه، خلأهاي جدي در زمينه استانداردسازي و تنظيم بازار شكل بگيرد.
براساس مجوزهای تولید و پروانه های صادرشده از سوی وزارت صمت، ظرفیت اسمی تولید کولر گازی در کشور حدود ۲ میلیون دستگاه در سال است. در حالي كه نياز بازار سالانه بين دو تا ۲.۵ ميليون دستگاه برآورد مي شود. با اين حال، توليد واقعي شركت هاي داخلي كمتر از ۲۰۰ هزار دستگاه در سال اعلام شده است. در سوي ديگر، آمارهاي مورد اشاره انجمن از واردات حدود ۷۰۰ هزار دستگاه كولر گازي از مسيرهاي رسمي حكايت دارد. همين فاصله ميان توليد داخلي، واردات رسمي و حجم كالاهاي موجود در بازار، اين پرسش را ايجاد مي كند كه بخش باقي مانده نياز بازار از چه مسيري تأمين مي شود. پاسخ فعالان صنعت روشن است: بخش قابل توجهي از بازار از مسير قاچاق يا كانال هاي غيررسمي تأمين مي شود. البته مساله قاچاق تنها به از دست رفتن سهم توليدكننده داخلي محدود نمي شود. ورود محصولاتي كه از نظر كيفيت، مصرف انرژي و استانداردهاي فني قابل كنترل نيستند، مي تواند هزينه هاي پنهان قابل توجهي به اقتصاد كشور تحميل كند.
سه حلقه مفقوده در بازار …
