پس از سيل اخير نپال، ماهواره ها، پهپادها و رادارها همچنان وضعيت منطقه را زيرنظر دارند تا تغييرات زمين و خطرات احتمالي بعدي شناسايي شود. وقتي رانش زمين در مناطق كوهستاني رخ مي دهد، نخستين مشكل امدادگران فقط يافتن افراد گرفتار نيست؛ آنها بايد هم زمان بفهمند زمين كجا شكسته، كدام دامنه هنوز ناپايدار است، مسير آب به چه وضعيتي درآمده و كدام مناطق ممكن است دوباره در معرض خطر قرار گيرند. در حادثه اخير نپال، تركيبي از ماهواره ها، پهپادها، رادارها و تجهيزات نقشه برداري سه بعدي به كمك تيم هاي امدادي آمد تا تصويري از منطقه اي بسازد كه دسترسي مستقيم به بخش هايي از آن دشوار يا خطرناك است. اين فناوري ها هركدام بخشي از پازل را مي بينند؛ از تغييرات گسترده سطح زمين در تصاوير ماهواره اي تا كوچك ترين نشانه هاي ناپايداري در دامنه ها. صبح چهارشنبه ۲۶ آگوست، توده اي عظيم از يخ و سنگ در ارتفاع بيش از ۵۲۰۰ متري كوه لانگتانگ ليرونگ، در مرز نپال و تبت، فروريخت. طبق گزارش سازمان زمين شناسي امريكا، اين توده با سرعتي مهارناپذير ۱۲۰۰ متر سقوط كرد و انرژي حاصل از برخورد آن، لرزه اي معادل بزرگاي ۵.۲ ريشتر در سراسر جهان ثبت كرد؛ لرزه اي كه در ابتدا با يك زمين لرزه واقعي اشتباه گرفته شد. ديوار آب و گل و تخته سنگ حاصل، در ۲۲ كيلومتر نخست مسير خود با سرعت متوسط ۱۹۳ كيلومتر بر ساعت دره بوته كوشي را درنورديد و در كمتر از هفت دقيقه به گذرگاه مرزي گيرونگ رسيد.
ماهواره؛ نخستين تصوير از منطقه اي كه دسترسي به آن دشوار است …
