۶۹ درصد كارگران امريكايي احساس ناامني ميكنند
گلي ماندگار |
بر اساس يك پژوهش كه در ژوئن ۲۰۲۶ و با مشاركت ۱۰۱۴ كارگر انجام شده، (بخش هاي لجستيك، خرده فروشي، مهمان داري و خدمات درماني در امريكا) تصويري نگران كننده از وضعيت حقوق و امنيت نيروي كار ارايه مي دهد. ۷۷ درصد كارگران به شغل خود افتخار مي كنند، اما ۶۹ درصد دست كم تا حدودي خود را «قابل جايگزين» مي دانند. بي ثباتي شيفت هاي كاري، اختيار محدود بر زمان كار و نبود مسير روشن براي پيشرفت شغلي از مهم ترين عوامل ايجاد اين احساس عنوان شده اند. در ميان پاسخ دهندگان، ۴۱ درصد تغييرات غيرقابل پيش بيني در برنامه كاري را مهم ترين عامل فشار رواني دانسته اند؛ ۳۱ درصد از نبود مسير ارتقاي شغلي ناراضي بوده اند و ۳۰ درصد نيز اختيار اندكي بر زمان و نحوه انجام كار خود داشته اند. اين اعداد يك پيام روشن دارند: بحران بازار كار فقط بيكاري نيست؛ گاهي فرد شاغل است، اما احساس امنيت نمي كند.
كارگر شاغل اما نگران آينده
يكي از مهم ترين مشكلات نيروي كار در سال هاي اخير، فاصله ميان «داشتن شغل» و «داشتن شغل پايدار» است. قراردادهاي كوتاه مدت، قراردادهاي پيمانكاري، نگراني از تعديل نيرو، تأخير در پرداخت دستمزد و نگراني درباره آينده واحد توليدي باعث شده امنيت شغلي به يكي از جدي ترين دغدغه هاي كارگران تبديل شود. در ايران نيز افزايش قراردادهاي موقت و كوتاه مدت، به خصوص در بخش هايي از بازار كار، از جمله عواملي است كه قدرت برنامه ريزي كارگران براي آينده را كاهش داده است. گزارش هاي منتشرشده در سال جاري نيز از تداوم نگراني درباره قراردادهاي موقت، معوقات مزدي و كاهش قدرت خريد كارگران حكايت دارد. وقتي كارگر نمي داند قراردادش ماه آينده تمديد مي شود يا نه، تصميم هاي مهم زندگي نيز به تعويق مي افتد؛ از ازدواج و فرزندآوري گرفته تا خريد مسكن، ادامه تحصيل يا حتي درمان. به اين ترتيب، ناامني شغلي فقط يك مساله مربوط به محيط كار نيست؛ بلكه مستقيماً وارد خانه كارگر مي شود.
قرارداد موقت؛ سايه اي كه روي زندگي كارگر افتاده است …
