این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
بحث خروج ایران از معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) را نمیتوان صرفاً یک واکنش سیاسی یا یک تصمیم مقطعی دانست. این موضوع زمانی جدی میشود که نسبت میان «تعهد» و «امنیت» دچار پرسش شود. این نسبت امروز از سوی کل جامعه ایران به پرسشی راهبردی تبدیل شده است.
پذیرش انپیتی از سوی جمهوری اسلامی ایران، قرار بود یک معامله روشن باشد؛ ایران به عنوان عضو معاهده تعهداتی را بپذیرد، فعالیت هستهای خود را در چارچوب نظارتهای بینالمللی ادامه دهد و در مقابل، از حق استفاده صلحآمیز از انرژی هستهای برخوردار باشد. خود معاهده نیز در ماده چهارم، این حق را «غیرقابل سلب» میداند و در ماده ششم، دولتهای عضو دارای سلاح هستهای را به پیگیری مذاکرات خلع سلاح متعهد میکند. …












