جوان آنلاین: «اسکورت» به جای محکوم کردن قانونشکنی، به تطهیر «شوتی»ها میپردازد و معلوم نیست مدافع امنیت ملی است یا اسکورت عشق شخصی! یا مقصر تحریم ظالمانه میداند؟! فیلمی که با تکنیک چشمنواز و بازیهای درخشان، در دام روایت مغشوش و نتیجهگیریهای خطرناک میافتد. این اثر که دومین ساخته بلند یوسف حاتمیکیا بعد از «شب طلایی» است، از همان سکانس افتتاحیه تعقیب و گریز در جادههای بوشهر، مخاطب را روی صندلی میخکوب میکند. فیلمی که سیمرغ بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را در جشنواره فجر گرفته و از نظر فرم و تکنیک، استانداردی بالاتر از میانگین سینمای ایران دارد. اما پشت این قابهای خوشرنگ و تدوین پرانرژی، مشکلی جدی وجود دارد که نباید از آن چشم پوشید: فیلم نمیداند دقیقاً چه میخواهد بگوید! این یادداشت، نه نقد فنی، که هشداری است درباره روایتی که مرز میان «همدلی با فقر» و «تطهیر قانونشکنی» را مخدوش میکند.
پراکندگی پلاتها …
