۲۰۰ شب از حضور مردم در میدانها و فضاهای عمومی شهرها و روستاهای کشور گذشته است؛ حضوری که در شرایط جنگی شکل گرفت و به مرور از یک واکنش مقطعی فراتر رفت و به جلوهای از همبستگی اجتماعی و احساس مسئولیت نسبت به سرنوشت کشور تبدیل شد. کشوری که دو جنگ را پشت سر گذاشته و هزینههای سنگینی برای دفاع از امنیت پرداخته است، بیش از هر زمان دیگری به سرمایهای نیاز دارد که هیچ سامانهای به تنهایی قادر به تولید آن نیست: اعتماد و همراهی مردم.
در جریان این جنگها، رهبر شهید، فرماندهان نظامی، دانشمندان، مدافعان امنیت و شهروندان بسیاری جان خود را از دست دادند و خانوادههای زیادی داغدار شدند. شهادت دانشآموزان دختر در میناب و دیگر قربانیان این حوادث، بخشهایی از خسارتهای انسانی این دوره است که جبران آن ممکن نیست. در چنین شرایطی، استمرار حضور مردم در کنار یکدیگر را باید بخشی از ظرفیت اجتماعی کشور برای حفظ آرامش و امنیت دانست. …
