جنگ‌طلبی آمریکا، بهترین شتاب‌دهنده انتقال وزنه قدرت به شرق بود

مؤسسه خاورمیانه (Middle East Institute) در تحلیلی از پیامدهای جنگ‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ برای راهبرد آینده ایران می‌نویسد که تهران، پس از سال‌ها تکیه بر «محور مقاومت» و جنگ غیرمستقیم، احتمالاً به سمت الگویی آشکارتر از بازدارندگی حرکت خواهد کرد؛ الگویی که در آن موشک‌ها، پهپادها و تهدید بستن تنگه هرمز در کنار دیپلماسی با کشورهای عرب خلیج فارس قرار می‌گیرد. این تحلیل هشدار می‌دهد که فشار بیشتر آمریکا ممکن است نه به عقب‌نشینی تهران، بلکه به ترکیبی از تهدید و مذاکره منجر شود که مهار آن برای واشنگتن دشوارتر خواهد بود.

گزارش تازه مؤسسه هادسون و اظهارات دیوید پترائوس، فرمانده پیشین سنتکام، نشان می‌دهد توان ایران برای بازسازی سریع و کم‌هزینه زرادخانه پهپادی، در کنار هزینه سنگین رهگیری این حملات، آینده پایگاه‌های بزرگی مانند العدید قطر و تأسیسات آمریکا در خلیج فارس را با پرسش‌های جدی روبه‌رو کرده است؛ تا جایی که برخی مقام‌های پیشین آمریکایی ساختار فعلی استقرار نیروها در منطقه را «دیگر قابل دوام» نمی‌دانند.

دولت علی الزیدی، نخست‌وزیر ۴۰سالهٔ عراق، در نخستین آزمون جدی خود، میان استقلال تصمیم‌گیری و امنیت داخلی گیر افتاده است. آمریکا با فشار مضاعف، خواستارِ تکمیلِ پروژهٔ خلع‌سلاح است و حتی ادغام حشدالشعبی در نیروهای دولتی را شرط همکاری‌های دفاعی و اقتصادی خود قرار داده است. در مقابل، برخی گروه‌ها همچون «کتائب‌حزب‌الله» و «حرکت‌النُجَباء» اعلام کرده‌اند تا زمانی که تمام نیروهای آمریکایی از عراق خارج نشوند، سلاح خود را تحویل نخواهند داد.

بیست‌وپنج سال از صبحی که برج‌های دوقلوی نیویورک فرو ریختند گذشته است؛ اما برای بعضی از خانواده‌های قربانیان، پرونده ۱۱ سپتامبر هنوز بسته نشده.

مجری و تحلیلگر آمریکایی با انتقاد از عملکرد دولت آمریکا در جنگ با ایران، جنایت حمله به دانش‌آموزان در مدرسه میناب را «لکه ننگی بر دامان» آمریکا توصیف کرد و گفت که از این اتفاق و از اینکه دولت آمریکا بابت آن عذرخواهی نکرده، احساس شرم می‌کند.