جوان آنلاین: با وجود تلفن همراه و شبکههای اجتماعی، امروز بیشتر از هر زمان دیگری به هم متصل هستیم. کافی است با یک تلفن همراه از حال دوستان، اقوام و حتی آدمهایی که کیلومترها دورتر از ما زندگی میکنند باخبر شویم. پیام میفرستیم، عکس میبینیم، نظر میدهیم و در گروههای مختلف خانوادگی، کاری و دوستانه حضور داریم، اما این اتصال، ما را از حال همدیگر هم باخبر میکند؟
شاید هر روز دهها پیام در گوشی تلفن همراه ما باشد، اما از حال همسایه دیواربهدیوار که شاید بیمار باشد یا نیاز به کمک داشته باشد، خبر نداشته باشیم. از حال سالمندی که در طبقه دیگر آپارتمان زندگی میکند و ندانیم چطور برای درمان بیماریاش میخواهد به درمانگاه برود. به همین دلیل است که کارشناسان معتقدند ما ارتباطات بیشتری پیدا کردهایم، اما «رابطه» را از دست دادهایم. فناوری شاید فاصلهها را کوتاه کرده باشد، اما کوتاه شدن فاصله جغرافیایی یا امکان ارتباط فوری به معنای نزدیکتر شدن آدمها نیست. ما میتوانیم با یک پیام، حال کسی را بپرسیم، اما این پیام کوتاه نباید جای نشستن کنار او را گرفته باشد. میتوانیم برای کسی شکلک قلب بفرستیم، اما ندانیم او در زندگی به یک ساعت وقت ما نیاز دارد. میتوانیم در یک گروه خانوادگی برای مشکل کسی پیام همدردی بفرستیم، اما کمتر پیش بیاید که واقعاً بخشی از بار آن مشکل را بر دوش بگیریم. تفاوت ارتباط و همدلی همینجاست که بروز میدهد؛ باید بدانیم همیاری نیاز به حضور است.
صحبت از تعاون شاید ذهن خیلیها را به سمت پول و کمک مالی ببرد، اما اگر تعاون را بخشی از سبک زندگی بدانیم، آن وقت متوجه میشویم که باید چیزی برای عرضه به دیگران داشته باشیم. شاید پول زیادی نداشته باشیم، اما وقت داریم. شاید نتوانیم مشکل مالی کسی را حل کنیم، اما میتوانیم او را تا درمانگاه ببریم؛ شاید نتوانیم برای کسی شغل ایجاد کنیم، اما میتوانیم مهارتی را به او یاد بدهیم؛ شاید امکان خرید وسیلهای را برای دیگری نداشته باشیم، اما وسیلهای داریم که خودمان کمتر از آن استفاده میکنیم. همیاری از همینجا شروع میشود و آنکه بفهمیم هرکدام از ما چیزی داریم که دیگری به آن نیاز دارد و این چیز لزوماً پول نیست؛ گاهی زمان است، گاهی تجربه، گاهی توانایی و گاهی فقط توجه. …
