مدارس، ترازوی سنجش عدالت آموزشی

مهرماه ۱۴۰۵ در شرایطی آغاز شد که دو تصویر کاملاً ناهمگون و متضاد، سیمای آموزش عمومی کشور را به نمایش گذاشت. تصاویری که بیش از هر زمان دیگری پرده از شکاف عمیق طبقاتی و بحران ساختاری عدالت برمی‌دارد. در یک سوی این میدان، کلیپ‌های فراگیر در شبکه‌های اجتماعی از آیین بازگشایی برخی مدارس غیرانتفاعی و مجلل دست‌به‌دست می‌شود. فضا‌هایی آکنده از موسیقی، نورپردازی‌های مدرن، پذیرایی‌های پرخرج و حرکات موزون کادر آموزشی که در نگاه نخست جلوه‌ای از نشاط، پیوند اولیا و مربیان و پویایی تربیتی به نظر می‌رسد و فی‌نفسه نشانه شادابی و نوآوری است. اما در سوی دیگر، تصاویری از کلاس‌های مخروبه، نیمکت‌های فرسوده و خاک‌گرفته، تراکم بیش از ۴۰ دانش‌آموز در یک اتاق بدون تهویه، استقرار چهار کودک روی یک نیمکت کهنه و کودکی که به خاطر فقر، کیسه‌ای پلاستیکی را جایگزین کوله‌پشتی او در مسیر مدرسه کرده است، وجدان عمومی را به درد می‌آورد. این دوگانگی بصری و تکان‌دهنده، بیانگر آشکار شکافی هولناک است که در آن ثروت اقتصادی به تنها متغیر تعیین‌کننده کیفیت آموزش و کرامت انسانی تبدیل شده است.  …