در بزنگاههای تاریخی، ملتها بیش از آنکه با قدرت دشمنان سنجیده شوند، با میزان انسجام و اراده خود شناخته میشوند. کشوری که جامعهای همدل، امیدوار و برخوردار از اعتماد متقابل است، حتی در سختترین شرایط نیز ظرفیت ایستادگی و عبور از بحران را حفظ میکند؛ اما جامعهای که پیوندهای درونی آن سست شده باشد، ممکن است پیش از آنکه در میدان بیرونی شکست بخورد، از درون فرسوده شود. از همین منظر، مسئله انسجام ملی برای ایران امروز، یکی از مهمترین مؤلفههای قدرت و از خطوط اصلی امنیت کشور است.
اگر امنیت را صرفاً به معنای حفاظت از مرزها و زیرساختها بدانیم، بخش مهمی از واقعیت قدرت کشور را نادیده گرفتهایم. امنیت پایدار، پیش از آنکه در بیرون از جامعه ساخته شود، به میزان همبستگی، اعتماد و آمادگی جامعه برای ایستادگی در برابر تهدیدها وابسته است. به همین دلیل، در منظومه فکری رهبر انقلاب، وحدت و انسجام مردم همواره در کنار مؤلفههایی همچون ایمان، امید، استقلال و قدرت ملی مورد توجه و تأکید قرار گرفته است. در نگاه ایشان، ملتِ متحد، قدرت تولید میکند؛ قدرتی که نه در آمار و تجهیزات، بلکه در اراده جمعی برای دفاع از منافع کشور، خود را نشان میدهد. به همین دلیل است که هرگاه کشور با تهدید جدی روبهرو شده، مسئله حفظ وحدت و جلوگیری از ایجاد شکاف میان مردم، در کنار سایر مؤلفههای قدرت ملی، تعیینکننده است.
تأکید مکرر رهبر انقلاب بر حفظ وحدت و پرهیز از ایجاد اختلاف میان مردم را باید در همین چارچوب ارزیابی کرد. مسئله فقط جلوگیری از اختلاف سیاسی یا اجتماعی نیست؛ بلکه جلوگیری از تبدیل اختلافات طبیعی جامعه به شکافهای عمیق و قابل بهرهبرداری برای دشمن است. جامعهای که در آن اختلاف نظر وجود دارد، الزاماً ضعیف نیست، اما جامعهای که نتواند اختلافات خود را مدیریت کند و هر اختلاف را مبنای دشمنی و حذف دیگری قرار دهد، در برابر فشار خارجی آسیبپذیر خواهد شد.
در منظومه فکری رهبری، انسجام ملی به معنای یکسانسازی جامعه نیست؛ به معنای حفظ پیوندهای مشترک در عین پذیرش تفاوتهاست. وحدت واقعی دقیقاً در همین نقطه شکل میگیرد: جایی که تفاوتها باقی میمانند، اما اشتراکات بر اختلافات فرعی غلبه میکند. …
